Krótki apel do członków i sympatyków lewicy

Chyba na miejscu będzie zwrócenie się do Was słowem „Towarzysze”. Nie chodzi tu o tanie i śmieszne nawiązywanie do „protokołu”, który tu i ówdzie każe zwracać się do siebie „pan-pani” albo „koleżanka-kolega”, tylko o podkreślenie, że łączy nas zarówno idea, ale i braterstwo. Zdolność do empatii, samopomocy, wzajemnictwa, dobrosąsiedztwa. Samodzielne i kolektywne-podmiotowe. Bez oglądania się na to, co zrobią ONI, czyli władze, właściciele, gracze, politycy.


NAS łączy? Tak: ludzi dotkniętych systemem-ustrojem niesprawiedliwym i nieludzkim. W którym normą stają się tak elementarne wykluczenia jak bezrobocie (na tyle poważne, że związane wielomilionową emigracją zarobkową), bezdomność (na tyle poważna, że związana z niemałą rzeszą ludzi bez własnego kąta, w którym mogliby odkładać dorobek życiowy), analfabetyzm (na tyle poważny, że nie w większości umiemy dotrwać do trzeciego akapitu dowolnego tekstu, nie potrafimy też poradzić sobie z najprostszymi działaniami arytmetycznymi), zbydlęcenie (na tyle dolegliwe, że „uświęconym zwyczajem” staje się walka wszystkich ze wszystkimi o wszystko, bo wszelkie, nawet elementarne dobra stały się dla większości „dobrami rzadkimi”), itd., itp.
Stajemy się – proletariat – zbiorowym muzeum ofiar Transformacji, w którym zamknięto setki tysięcy, a dalej miliony „dziwolągów”, domagających się praw niby oczywistych, ale starannie przykrytych procedurami, wtajemniczeniami, certyfikatami, dopuszczeniami – tak żeby tylko „swoi” mieli do nich rzeczywisty dostęp. Pozostali – to „masy, ciemny lud, motłoch, darmozjady, patologia”.
Ja się na role muzealnego eksponatu – akurat nie godzę. Nie Godze się na zagładę proletariatu, i na nazywanie go łże-słowami, równie nowoczesnymi, jak okropnymi w wymowie społecznej.
Pośród zaklęć na temat coraz bardziej kolorowych i pachnących witryn sklepowych, gadgetów „dostępnych dla każdego”, wskaźników, indeksów, parametrów, tabel, słupków, wykresów dowodzących „niebywałego postępu” – coraz więcej jest takich (i liczymy ich w setkach tysięcy, a nawet w milionach) – którzy bezpowrotnie utracili zdolność do samodzielnego radzenia sobie z rzeczywistością, z codziennością, a główna przeszkoda w tym – jest zaprowadzony i utrwalany w Polsce system-ustrój.
Fenomen pogłębiających się i poszerzających wykluczeń narasta, ale został „zagospodarowany” przez wsobne, zamknięte, hermetyczne multi-środowisko powiązanych ze sobą „wydziałów urzędowych, funduszy do walki z wykluczeniami oraz zblatowanych organizacji pozarządowych”: to szczególne „combo” uczyniło z „walki z wykluczeniami” osobliwą branżę, uzbrojona w procedury i algorytmy zabijające wszelka racjonalność, przerzucającą z kupki na kupkę miliardowe środki publiczne – bez widocznego efektu (patrz: rzeczywiste bezrobocie, rzeczywista bezdomność, rzeczywisty analfabetyzm, rzeczywiste zbydlęcenie, itd.). I to wszystko w dobie mega-globalnych projektów ekonomicznych! W dobie wspaniałości cywilizacyjnych!
Odnosi się wrażenie, że część Ludzkości (w tym Polaków) została skazana na odczłowieczenie, na trzeciorzedną rolę w „łańcuchu przetrwania”: jednym słowem – skazana na pożarcie, na stos ofiarny użyźniający swoimi popiołami sukces „tej lepszej części” Ludzkości. Z niedoli społecznej rozlewającej się szeroko po Ludności – nie wolno czynić „sposobu na stabilne i dostatnie życie” kilkunastotysięcznej „elity pomagaczy”, pośród której osoby i organizacje rzeczywiście poświęcające się dla pokrzywdzonych i nieprzystosowanych – stanowią chwalebne wyjątki.

*             *             *

Zadziwiające jest – a może tylko charakterystyczne – że w naszej przestrzeni społecznej, tak ewidentnie dotkniętej wykluczeniami i wyzyskiem przez wewnętrznych graczy oraz „zagranicę”, lewica jest politycznie w odwrocie.
Na ten odwrót składa się kilka kuriozalnych procesów, nie dających się objaśnić „przypadkowością):
-   Rejterada czołowego aktywu lewicy do ugrupowań wrogich proletariatowi, ale dających większe szanse na osobiste i grupowe kariery: dla mnie symbolem tej rejterady jest Dariusz Rosati czy Leszek Balcerowicz albo Marcin Święcicki, ale dotyczy to dziesiątków aktywistów, ostatnio Barbary Nowackiej czy – grupowo – SLD;
-    „Tonowanie” języka politycznego, kastrowanie go ze sformułowań „radykalnych”, nie-salonowych, powodowane owczą ucieczką spod topora „anatemy”, jaką na „komunistów” rzucają zgodnie ugrupowania reprezentujące „kapitał” i „hierarchię”, z wyrachowaniem mylące ustrój demokratyczny i opiekuńczy ze stalinizmem i podobnymi wynaturzeniami;
-    Na fali owej ucieczki spod anatemy – powstawanie ugrupowań „poprawnych politycznie”, sięgających po rozmaite egzaltacje, po wrażliwość udawaną, po wzruszenia ludzką niedolą – bez nazywania po imieniu spraw ustrojowo-systemowych (Wiosna, Razem): obliczone są one na udział w podziale łupów wyborczych i ignorują rzeczywiste  powody wykluczeń;
-    Szczególnie paskudne, podłe i plugawe są w działaniu rozmaite inicjatywy polityczne przywołujące na swoje sztandary „lewicowość” – które zamiast na wadliwych procesach ustrojowych skupiają się na kolorowych gadgetach, na problemach ważnych, ale celowo nie trafiających w sedno polskich patologii społecznych, systemowych;
-    Przechwytywanie przez ugrupowania wrogie polskiemu proletariatowi polityki opiekuńczej (z jednej strony „plusy socjalne”, z drugiej strony „fundusze pomocowe”) – i zamykanie jej w tych ograniczonych ramach opiekuńczości, byle nie dotknąć sedna, a zarazem spacyfikować autentyczne projekty demokratyczne;
-    Postępująca DEMUTUALIZACJA inicjatyw obywatelskich, samorządnych, spółdzielczych, lokalnych, wspólnotowych: cokolwiek odpowiada społecznemu zapotrzebowaniu – natychmiast podporządkowywane jest (ekonomicznie i administracyjnie) interesom marketingowym kapitału, hierarchii i aparatu administracyjnego;
-    Niesnaski podszyte ambicjami samozwańczych „monopolistów” sprawy lewicowej: nawet ludzie mogący się wykazać rzeczywistymi działaniami na rzecz upośledzonych ekonomicznie i ustrojowo – zaciekle walczą z „konkurencją”, co ostatecznie zniechęca pozostałych do działania i czyni ofiary ustroju – bezbronnymi;

Najważniejszym efektem tych procesów jest taki stan-kondycja społeczeństwa, w którym trwałe miejsce znalazły dla siebie „fenomeny”, wzajemnie splecione, nazywane poniżej językiem hiszpańskim:
-    Huerfanos (osieroceni, ofiary opresyjnego losu);
-    Inocentes (niewiniątka, ciamajdy, niedoinformowani);
-    Desdentados (bezzębni, bezsilni, gryzący samych siebie);
-    Excluidos (trwale wykluczeni, beznadziejnie pogrążeni);
-    Indignados (oburzeni, tłumni, zdolni tylko do awantury);

Upomniano się o nich w Polsce kilkakrotnie, w różnych fazach zaawansowania Transformacji: najmocniejsza pieczęć na polskiej wyobraźni odcisnęły „tymińszczyzna”, „lepperiada” i „kukizonada”. Za każdym razem zjednoczone siły kapitału, hierarchii i aparatu państwowego „poradziły” sobie z tym zagrożeniem, za każdym też razem w sposób niegodny, na pewno daleki od demokratyzmu.
Co ważniejsze: za każdym razem Lewica dystansowała się od tych spazmów, chyba głównie z powodu takiego, że to nie ona je „wymyśliła”. Oczywiście, nosiły one na sobie znaki ucieczki przed wspomniana „anatemą wobec >komunistów<”, ale nie dyskwalifikowało to ich (i społecznego dla nich wsparcia) jako esencjalnie lewicowego.
Kuriozum najważniejsze dziś, najbardziej aktualne – polega na tym, że słowo „lewicowość” kojarzy się w Polsce albo z marginalnymi inicjatywami typu tęczowego, zielonego, różowego, kombatanckiego – albo z ugrupowaniem pod obecną nazwa SLD, mającym w dorobku długą listę działań antyproletariackich, wspierającym od początku ten najbardziej antyspołeczny odcień Transformacji.
Nie skutkują nawet oczywiste „zdrady sprawy proletariackiej”, w postaci „zagrywek paprotkowych” czy – aktualne jak gorący kartofel – taktyczne, doraźne (i zarazem wizerunkowo zgubne i prawie na pewno politycznie nieefektywne) wejście SLD do ścisłej antyrządowej koalicji Nowo-Nomenklatury, co można przyrównać wyłącznie do zachowania przysłowiowych lemingów, wedle legendy tłumnie podążających ku przepaści, nie umiejących powstrzymać „instynktu samobójczego” nawet w obliczu ewidentnego dramatu politycznego.

*             *             *

Specjalnych słów wymaga tu człowiek, który w ostatnim trzydziestoleciu najmocniej zaznaczył się w obszarze polskiej lewicowości: to Piotr Ikonowicz. Wychował się w pośród najlepszych szans na edukację socjalistyczną, jest nosicielem niezłomności, która idealnie pasowała do „pierwszej” Solidarności, zanim ją zdominowała „ikona w klapie”, był w zacnym gronie „odnowicieli” Polskiej Partii Socjalistycznej, „praktykuje” od lat w obszarze walki z wyzyskiem i nieludzkim prawem dłużniczym czy eksmisyjnym. Organizuje wciąż nowe inicjatywy antykapitalistyczne, ćwiczące opór przeciw wyzyskowi i wykluczeniom. Jest ikoną walki w sytuacjach beznadziejnych, nieustającą inspiracją dla „nowego narybku” – który po jakimś czasie zawsze wspomina ten swój entuzjazm i cały „ikonowiczowski” epizod ze zgorzknieniem.
Wszystko to bowiem – dzieje się w klimacie „wycinania” konkurentów do osobliwej chwały „antysystemowca” – okrasza fatalną dla swoich inicjatyw (i dla ich ewentualnych „beneficjentów” ratowanych z otchłani) niezbornością organizacyjną, wiecznym „niedoczasem” politycznym, ośmieszającym ostatecznie ideę lewicowości (jak inaczej określić ideę lewicową uzyskującą poparcie liczone w promillach, i to w „społeczeństwie wykluczonych” potrzebującym – jak kania dżdżu – reprezentacji politycznej?). Stał się – zapewne przez swoje chorobliwe ambicje typu „owsiankowego” – maskotką mediów wrogich proletariatowi i nosicielem proletariackiej (powtórzmy” śmieszności.
Ma to niewątpliwy związek z tym, że – jako Przewodniczący PPS – doprowadził te partię do ruiny budżetowej, kadrowej i politycznej. Podobny los spotkał partię Nowa Lewica i – nieuchronnie – czeka Ruch Sprawiedliwości Społecznej. Wszystko to są inicjatywy „dowodzone” przez Piotra Ikonowicza, które przy odrobinie normalności powinny go wynieść na wyżyny europejskiej lewicy. Niestety – nic w fenomenie Piotra Ikonowicza nie jest normalne, a on zdaje się tym mało przejmować.Kilku jego byłych akolitów – z powodzeniem działa w przestrzeni „oznakowanej” niegdyś przez Piotra. Tyle że mają uraz do niego – i do jego apodyktyczności-autorytaryzmu.
Warto wspomnieć jeszcze o takich porażkach z udziałem Piotra Ikonowicza, jak Unia Lewicy, idea Minimalnego Dochodu Gwarantowanego, nieudany (a właściwie poniechany) sojusz (poprzez Daniela Podrzyckiego) z Sierpniem’80. Piotr był nieobecny w najważniejszym „samorządzie inicjatyw lewicowych” okresu Transformacji, czyli KPiORP. Czy jest jakieś inne wytłumaczenie, niż to sięgające po głębię jego fatalnej osobowości? Czy polskiej lewicy rzeczywiście nie było stać na to, by działalność Piotra „upilnować” w ryzach normalności? Czy w otoczeniu Piotra – mimo wszystko – jest ktoś, kto go w tych wszystkich zasługujących na pomnik staraniach – godnie zastąpi? Czy on sam odejdzie kiedyś jako człowiek-porażka, czy jednak jako „ikona”? czy podłości i paskudztwa, których niemało

po sobie Piotr pozostawia, również w kontaktach z „bronionymi” ofiarami Transformacji – nie są dobrym powodem do zastanowienia?

*             *             *

Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na martwy zapis konstytucyjny, w postaci artykułu 20 Konstytucji (wskazującego na „społeczną gospodarkę rynkową”). Mimo, że taka formuła ustrojowa była i jest jedynie ukłonem gospodarki opartej na własnościowych tytułach do dochodu (kapitale) w stronę wykluczonych, nie radzących sobie w kapitalistyczno-biurokratycznej rzeczywistości – to i tak żaden rząd nie zabrał się za wdrażanie tego łże-lewicowego projektu (co na to Trybunał Stanu, skoro Premierzy i Rządy nie wykonują zapisów konstytucyjnych?), choć SGR jest bardzo konkretnym doświadczeniem ustrojowym, realizowanym w rozmaitych postaciach przez wiele krajów.
Podobnie „podchodzi pod Trybunał” konsekwentne odżegnywanie się rządów „transformacyjnych” od wprowadzenia Minimalnego Dochodu Gwarantowanego, obsobaczanego na równi z SGR jako „wynalazek komunistyczny”, przez co marnuje się olbrzymi zasób elementarnej żywotności ekonomicznej i wielki potencjał demokratyczny: znów mowa jest o naruszeniu – tym razem licznych – wskazań konstytucyjnych, a wszystko pod pozorem odrzucenia „komunistycznej dobroczynności”. Samo formułowanie problemu w taki sposób świadczy o klasowym, antyproletariackim nastawieniu krytyków.

*             *             *

Wydawało się, że jedyną ostoją polskiej lewicowości jest Polska Partia Socjalistyczna. Westalka idei socjalistycznych, ofiara represji ze strony sanacji i ze strony stalinowców, głównie rodzimych. To najstarsza polska partia lewicowa, jedna z najstarszych w Europie. Wraz z równie dawną partią ludową jest nosicielem etosu troski i zarazem mobilizacji „dołów społecznych”, a w okresie międzywojennym obie partie praktykowały dziesiątki bliźniaczych i przenikających się inicjatyw, każda z tych inicjatyw w setkach odsłon regionalnych, środowiskowych, trudnych do rozróżnienia dla niezorientowanych, na przykład:

-    Spójnie mieszkaniowe;
-    Ubezpieczenia wzajemne;
-    Kasy chorych;
-    Mikropożyczki-chwilówki;
-    Ochotnicze straże pożarne;
-    Składkowe inwestycje (melioracja, wodociągi);
-    Kooperatywy spożywcze i zaopatrzeniowe;
-    Spółdzielnie pracy;
-    Uniwersytety Ludowe i Robotnicze;
-    Zbiórki solidarnościowe na rodziny uwięzionych działaczy;
-    Świetlice ludowe i robotnicze;
-    „Bibuła” (liczne pisma ulotne, niezbyt legalne);
-    Szkoły, przedszkola, żłobki, placówki pomocy medycznej;
-    Skauting;
-    Związki zawodowe;
-    Kluby sportowe;
-    Grupy dyskusyjne-samokształceniowe;
-    Interwencje doraźne (powodzie, pożary, klęski podobne);

Powtórzmy: każda z takich inicjatyw powielana była w setkach miast, wsi, powiatów, środowisk lokalnych, a to oznaczało ważący politycznie ruch socjalistyczno-ludowy. Patriotyczny i zarazem wyczulony na niesprawiedliwość społeczną, na wyzysk, ucisk, uciemiężenie.
Wiele z tych inicjatyw – najczęściej bez ideowej czy politycznej wrogości – wpisywało się w takie rozwiązania „sieciowe” jak Polski Czerwony Krzyż, Towarzystwo Przyjaciół Dzieci, organizacje kobiece (np. gospodyń domowych, sufrażystek), ochronki, Caritas, itp.Naprawdę, życie świata robotniczego i ludowego było wtedy naznaczone odpowiedzialnością i zaradnością obywatelską, dziś – „nie wiedzieć czemu” – wygasającą.Kiedy „nastała wojna kolejna” – ludowcy i ruch robotniczy wziął czynny udział w oporze, czym dały kolejne dowody na swój patriotyzm i wrażliwość na ucisk.
W okresie PRL, po przymusowym podporządkowaniu ruchu robotniczego i ruchu ludowego wizjom para-komunistycznym – wiele z tych inicjatyw upadło (zlikwidowano), ale też pojawiły się nowe, np. kasy zapomogowo-pożyczkowe czy ogródki jordanowskie (kontynuacja dawnej tradycji), kolonie letnie, akcje „szklanka mleka”, dotowane bary mleczne, itd., itp.
Obecnie Polska Partia Socjalistyczna nijak nie współpracuje z partią ludową (ani PSL, ani niegdyś Samoobrona), a kiedy w jej łonie wspomina się o powrocie do formuł wzajemniczych, spółdzielczych, samopomocowych, dobrosąsiedzkich, kooperatywnych – napotyka się na utyskiwanie, jeśli nie na pogardliwe „wyciszenie” tematów. Nie dziwota, że PPS wygasa kadrowo, a jej chwalebne tradycje są łakomym kąskiem dla konkurentów, nie mających nic takiego w dorobku, w tym dla śmiertelnego wroga, spadkobiercy „zjednoczeniowej” PZPR.

*             *             *

Przeskoczmy nieco wydarzenia historyczne.
Przez ostatnie cztery kadencje partią dowodził człowiek, który w co drugim oświadczeniu podkreślał, że „nie wyznaje się na polityce”. Nie wiadomo czemu – członkowie partii nie brali tego poważnie.Jego silnym atutem politycznym była przez te cztery kadencje niegdysiejsza osobista znajomość z legendą polskiego socjalizmu, Janem Mulakiem. Podczas 43 Kongresu PPS, w ubiegłą sobotę, ostatecznie zrezygnował z czynnej aktywności w kierownictwie (władzach) PPS,

okraszając to tytułem Honorowego Przewodniczącego. Głosowałem „za”, bo nie jestem mściwą świnią.
Pośród niewątpliwych „sukcesów” tego Towarzysza Polska Partia Socjalistyczna skurczyła się do rozmiarów członkowskich, o których wstyd wspominać, jej główna siedziba jest użyczona przez SLD, kilka struktur terenowych (ale i warszawska) zostało albo zlikwidowanych, albo miały trudności z wypełnieniem statutowych wymagań wyłaniania kandydatów na Kongres. Wydawnictwa markowane imieniem PPS (lub przypisywane PPS-owi) – są inicjatywami prywatnymi aktywistów. W Internecie PPS jest obecna, ale „sytuacja jest dynamiczna”.
Jakiś czas temu obecni twórcy Razem, czyli niegdysiejszy ruch Młodych Socjalistów (zrodzony „przy” Unii Pracy) – próbowali „wrogiego przejęcia” PPS (mówiłem: łakomy kąsek tradycji międzywojennych).Jednym słowem – partia się sypie, za co nie da się obwiniać wyłącznie wieloletniego Przewodniczącego, ale nie da się też uznać, że to tylko „naturalne procesy”. On był szefem. I swobodnie dobierał sobie doradców-współpracowników.

Można natomiast obwiniać „ustępujące władze” za następujące grzechy:
-    Rozgardiasz podczas Kongresu, począwszy od niewydolności technicznej (mikrofony), po celowy chaos wprowadzany przez nad-ambitne środowiska;
-    Uporczywe „uzależnianie” losów PPS od śmiertelnego wroga, SLD, który przewłaszcza narrację PPS (nie przekuwając jej w działania) i liderowanie na lewicy;

W swoim sprawozdaniu z działalności Przewodniczący wskazał na to, że „różne ugrupowania” ubiegają się o nas dla celów koalicyjnych”. Naiwność czy jawna ściema? Którzy aktywiści dostają propozycje od „różnych ugrupowań”, aby uczestniczyć w realnych „rozdaniach” kadrowych i programowych? Najważniejsi „koalicjo-oferenci” – to wciąż SLD i Razem. Oba cuchnące z daleka i własną porażką, i „sprawdzoną w boju” wrogością wobec PPS.
Grzech ten uwypuklę uwagą następującą: Przewodniczący dostawał jasne, nie-zakamuflowane sygnały, by „zostawić w cholerę” te SLD-owską modliszkę, bo efekt takiej „współpracy” jest nie tylko zerowy, ale wręcz ujemny: PPS samo-obarcza się nie swoją porażką (zresztą, żenującą), a jego „imię” zanika w świadomości „elektoratu”.Za swój osobisty sukces Przewodniczący uznaje zarówno uczestnictwo w prezydenckim zespole omawiającym polityczne aspekty 100-

lecia Niepodległości, jak też ostateczne postawienie pomnika Ignacego Daszyńskiego niedaleko pomnika Romana Dmowskiego, też „ojca-założyciela” odrodzonej Rzeczpospolitej. Rzecz w tym, że tylko czekać, aż pomnik zostanie ukraszony „ryngrafem” sławiącym głównego sponsora, Włodzimierza Czarzastego. Trzeba go naprawdę nie znać, by wierzyć, że bezinteresownie wyłożył niemałą kasę na tak ważny dla polskiej przestrzeni publicznej pomnik. Mimo to – jak na razie chwała mu. Czekajmy, co dalej.
Zresztą, uroczystość erekcji-odsłonięcia pomnika – to podręcznikowy wzorzec marginalizacji PPS przez SLD. To nie jest pomnik (jak na razie) działacza PPS – tylko „zakup” tytułu do chwały kogoś, kto raczej ani PPS, ani jego tradycji nie szanuje. Zrobił coś dla kontynuowania tej tradycji? Partia PPS jest dziś w dużo większym rozkroku niż przed Kongresem. Celowo wywołany chaos organizacyjny posłużył „anty-warszawskiej” selekcji we władzach. Centrum życia partyjnego najprawdopodobniej przeniesie się w „teren”, i to ku środowiskom, których jakoś nie widać zbyt wyraźnie w – choćby internetowych – oświadczeniach politycznych, tym bardziej ideowych.
Mam w tej sprawie lekki „niedowład informacyjny”: zniesmaczony celowym zamieszaniem dezorganizującym Kongres, widząc że szykuje się „niedobra zmiana” (kto zresztą wie, czy niedobra, ale na pewno osiągnięta w niedobrym stylu) – złożyłem swój mandat delegata i opuściłem obrady.
Czas wracać do Poronina, czy jakoś tak.

*             *             *

Skoro tytuł powyższy sygnalizuje, że będzie apel do członków i sympatyków – to go krótko wygłaszam:

>>Powodem, dla którego zrodził się ruch robotniczy, socjalistyczny – była dziejowa niesprawiedliwość, wyzysk, wykluczenia (tak dziś nazywamy nędzę), konieczność uratowania obywatelskiej podmiotowości proletariatu, poprzez działania polityczne (samorządność) i ekonomiczne (spółdzielczość). Czyli drogą demokratyczną, z pominięciem „epanástasi”, czyli rebelii, buntu, rozpierduchy, rewolucji, zadymy, itp. (stanowczość – tak, ale nie wojna). Powód ten „spowszedniał” nam w okresie PRL, ale dziś odrodził się wulkanem niesprawiedliwości, ucisku, opresji wobec aktywu, postępującej nędzy, do tego dziedzicznej. W Polsce jest ostatni moment na to, by Proletariat i jego bezinteresowna reprezentacja upomniały się o demokrację i świat bez ucisku, o świat bez wyzysku. Wzruszanie ramionami na to, co powoli, konsekwentnie sprowadza Polskę i jej społeczeństwo do roli „karmy: dla kapitału, hierarchii i aparatu biurokratycznego – to zbrodnia eutanazji politycznej stosowanej na większości społeczeństwa<<

Liczę na to, że organizatorzy kongresowego zamętu są po tej samej stronie. A jeśli nie są – to tym bardziej nie ma na co czekać.

Jan Herman


Więcej: https://publications.webnode.com/news/krotki-apel-do-czlonkow-i-sympatykow-lewicy/?

 

 

Wydanie bieżące

Recenzje

Ludwik Cohn, bohater monografii Przemysława Prekiela, to wybitny polski socjalista i demokrata, działacz społeczny i polityczny, żołnierz. Po wojnie działacz PPS, aktywny członek opozycji demokratycznej w Polsce Ludowej, adwokat.

Więcej …
 

„Lewica. Stare błędy, nowe wyzwania” to kolejna na polskim rynku wydawniczym – po „Sferach sprawiedliwości” (2007) i „Wojnach sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (2010) – książka Michaela Walzera  – emerytowanego profesora Uniwersytetów w Princeton i Harvardzie, byłego współwydawcy niezależnego lewicowego czasopisma „Dissent” oraz – co nie mniej ważne – twórcy lewicowej odmiany komunitaryzmu (nurtu głównie amerykańskiej współczesnej filozofii polityki, który podkreśla wagę i wartość wspólnotowości w życiu człowieka).

Więcej …
 

Obchody stulecia odzyskania niepodległości przez Polskę zaowocowały ukazaniem się na rynku księgarskim licznych publikacji, a wśród nich książka znanego, zasłużonego badacza historii najnowszej Polski, w tym Warszawy, biografa, działacza społecznego – Mariana Marka Drozdowskiego p.t. „ Budowniczowie II Rzeczypospolitej. Na przywitanie stulecia odzyskania niepodległości.

Więcej …
 

 

 
 
 
 
 

Gościmy

Naszą witrynę przegląda teraz 67 gości 

Statystyka

Odsłon : 4585040

Więcej …
 

Więcej …
 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Więcej …

Temat dnia

Porozumienie Socjalistów dziś

Integracja i łączenie sił politycznych na lewicy jest koniecznością, szczególnie dziś, po doświadczeniach wyborów z roku 2015. Przypomnijmy, że niewejście wówczas koalicji Zjednoczonej Lewicy do Sejmu i Senatu oraz późniejszy, z 2018 roku nienajlepszy wynik koalicji SLD – Lewica Razem w wyborach samorządowych skutkują postępującym procesem dezintegracji i poszukiwaniem formuły dającej szansę wyborczą w przyszłości.

Więcej …

Na lewicy

W dniu 2 marca 2019 roku w Warszawie obradował 43. Kongres Polskiej Partii Socjalistycznej. Wybrano nowe władze: Radę Naczelną, Centralną Komisję Rewizyjną i Centralny Sąd Partyjny.

Więcej …
 

W dniu 27 lutego 2019 roku w Warszawie odbyło się spotkanie przedstawicieli partii i organizacji wchodzących w skład zawiązanej w roku 2018 Koalicji SLD – Lewica Razem oraz członków Rady Dialogu i Porozumienia Lewicy.

Więcej …
 

4 lutego 2019 roku w bielańskiej Mediatece w Warszawie odbyło się uroczyste otwarcie wystawy „W służbie dzieci i młodzieży. 100-lecie TPD”. Po prezentacji w Warszawie ekspozycja ruszy w Polskę – najpierw do Żyrardowa i Sochaczewa.

Więcej …
 

W dniu 16 lutego 2019 roku w Warszawie odbyło się posiedzenie Rady Naczelnej Polskiej Partii Socjalistycznej. Głównym przedmiotem obrad były dokumenty i tryb przygotowań do mającego się odbyć w dniu 2 marca 2019 roku XLIII Kongresu Partii.
Przyjęto projekty podstawowych dokumentów merytorycznych i sprawozdań na kongres.

Więcej …
 

Krajowa Konwencja SLD, która odbyła się w Warszawie 16 lutego 2019 r., postanowiła, że w wyborach do Parlamentu Europejskiego 2019 r. Sojusz przystąpi do koalicyjnego komitetu wyborczego złożonego z partii, dla których cenne są takie wartości jak wolność, demokracja, równość, państwo prawne, poszanowanie praw człowieka oraz obecność Polski w Unii Europejskiej.

Więcej …
 

W dniu 13 lutego 2019 roku Anna-Maria Żukowska, rzeczniczka prasowa SLD poinformowała, że podczas Konwencji SLD, która odbędzie się w dniu 16 lutego delegaci podejmą decyzję w sprawie zasad organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego w maju 2019 roku.

Więcej …
 

14 lat temu, 31 stycznia 2005 roku zmarł Honorowy Przewodniczący PPS Jan Mulak. Odcisnął piętno na dzisiejszym obliczu polskiej lewicy, szczególnie Polskiej Partii Socjalistycznej. Wspomnijmy Go, jako wielkiego Polaka, socjalistę i działacza sportowego.

 

Jak podał w dniu 21 stycznia 2019 roku portal strajk.eu Sąd Rejonowy w Dąbrowie Górniczej stwierdził rzecz oczywistą – komunizm nie ma nic wspólnego z totalitaryzmem, a zatem troje działaczy Komunistycznej Partii Polski nie propagowało zakazanych poglądów na łamach czasopisma „Brzask”.

Więcej …
 

W związku z aktem bandytyzmu, jaki miał miejsce w Gdański przeciw prezydentowi miasta, Polska Partia Socjalistyczna wydała w dniu 14 stycznia 2019 roku oświadczenie.

Więcej …
 

W dniu 12 stycznia 2019 roku w Warszawie odbyła się Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza organizacji mazowieckiej Polskiej Partii Socjalistycznej. Podczas konferencji dokonano podsumowania działalności PPS na Mazowszu w mijającej kadencji 2016-2018.

Więcej …
 

W dniu 8 stycznia 2019 roku w Warszawie spotkali się przedstawiciele kilku ugrupowań lewicowych. Wg portalu strajk.eu były to ugrupowania: Partia Razem, Ruch Sprawiedliwości Społecznej, Unia Pracy, Polska Partia Socjalistyczna, Wolność i Równość. Obecni byli przedstawiciele OPZZ.

Więcej …
 

4 stycznia 2019 roku w Dąbrowie Górniczej odbyła się kolejna rozprawa w procesie członków redakcji pisma “Brzask” wydawanego przez Komunistyczną Partię Polski. Trwający trzy lata proces zbliża się do końca. Podczas ostatniej rozprawy wygłoszone zostały mowy
końcowe.

Więcej …