21 listopada 2008 roku IPN oraz Stowarzyszenie Wolnego Słowa zorganizowały seminarium historyczne: „PPS. Dlaczego się nie udało?” Wygłoszono 9 referatów oraz odbyły się dwa panele dyskusyjne.
Seminarium obejmowało okres 1987-1990, kiedy lewica „Solidarności” włączyła się pod przywództwem Jana Józefa Lipskiego w organizowanie struktur Polskiej Partii Socjalistycznej. Inicjatywa ta dotyczyła jednego nurtu politycznego PPS, który miał swe przełożenia na PPS na emigracji. Jednym z wątków seminarium była sprawa inwigilacji struktur PPS przez Służbę Bezpieczeństwa PRL aż do roku 1990.
Podczas seminarium nie zapewniono możliwości zadawania pytań oraz dyskusji.
Jednym z panelistów był Józef Pinior, były działacz „Solidarności” dolnośląskiej oraz PPS, obecnie deputowany do Parlamentu Europejskiego z ramienia SDPL.
Podczas seminarium nie zapewniono możliwości zadawania pytań oraz dyskusji.
Jednym z panelistów był Józef Pinior, były działacz „Solidarności” dolnośląskiej oraz PPS, obecnie deputowany do Parlamentu Europejskiego z ramienia SDPL.
* * *
Od redakcji.
Seminarium poprzez głosy historyków pokazało złożoność sytuacji w Polsce i na emigracji pod koniec lat 80., choć było też kilka wystąpień dotyczących okresu wcześniejszego PPS, to znaczy lat 1945 – 48 i okresu II RP. Były to głosy różnorodne, wyważone, potwierdzone badaniami, m.in. w oparciu o materiały będące w dyspozycji IPN.
Audytorium seminarium stanowili w większości działacze PPS i „Solidarności”, którzy są dziś na politycznej emeryturze i wspominają sukcesy PPS w swoim okresie i upadek partii po ich odejściu.
Szczególnie mało obiektywny był w tych sprawach panel dyskusyjny „Wspomnienia”, w którym wystąpili: Wojciech Borowik, Grzegorz Ilka, Jacek Pawłowicz i Józef Pinior. Większość z nich widziała oceniany okres poprzez pryzmat losów własnych, a niestety nie wszystkim się powiodło.
Dyskusja była jednostronna, pokazująca PPS jako jeden z elementów ruchu „Solidarności”, co nie jest absolutnie prawdą. Dyskusja nie uwzględniała istnienia innych nurtów politycznych w PPS poza nurtem solidarnościowym oraz ponad 100 letniej tradycji partii, wobec której wydarzenia lat 1980 – 2000 są krótkim epizodem.
Niepowodzeń PPS, wówczas w latach 1987 – 90, upatrywano w destrukcyjnych działaniach SB oraz braku sprzyjającego klimatu politycznego. Nie próbowano odpowiedzieć sobie na pytanie: dlaczego innym udało się wyjść na polityczną powierzchnię na początku lat 90., a PPS pozostała z tyłu.
Żaden z panelistów nie chciał mówić o przyczynach wewnętrznych niepowodzeń partii, braku elity organizatorów politycznych, braku koncepcji politycznej na lata 90., kiedy „Solidarność” dokonała zwrotu politycznego i zabrała się za budowanie neoliberalnej wersji rynku w ramach kapitalizmu. Nikt nie wspomniał, co stało się z tzw. Pasem Pużaka, który ówczesna PPS odzyskała od Skarbu Państwa.
Mimo ciekawej i dobrze przygotowanej części pierwszej – historycznej, mam niesmak wynikający z absolutnego braku obiektywizmu i samokrytycyzmu w części drugiej. Seminarium to wpisuje się niestety w politykę IPN, która w ramach swego programu głosi „jedyną i najprawdziwszą prawdę” o Polsce i latach do 1990 roku.
Andrzej Ziemski
Seminarium poprzez głosy historyków pokazało złożoność sytuacji w Polsce i na emigracji pod koniec lat 80., choć było też kilka wystąpień dotyczących okresu wcześniejszego PPS, to znaczy lat 1945 – 48 i okresu II RP. Były to głosy różnorodne, wyważone, potwierdzone badaniami, m.in. w oparciu o materiały będące w dyspozycji IPN.
Audytorium seminarium stanowili w większości działacze PPS i „Solidarności”, którzy są dziś na politycznej emeryturze i wspominają sukcesy PPS w swoim okresie i upadek partii po ich odejściu.
Szczególnie mało obiektywny był w tych sprawach panel dyskusyjny „Wspomnienia”, w którym wystąpili: Wojciech Borowik, Grzegorz Ilka, Jacek Pawłowicz i Józef Pinior. Większość z nich widziała oceniany okres poprzez pryzmat losów własnych, a niestety nie wszystkim się powiodło.
Dyskusja była jednostronna, pokazująca PPS jako jeden z elementów ruchu „Solidarności”, co nie jest absolutnie prawdą. Dyskusja nie uwzględniała istnienia innych nurtów politycznych w PPS poza nurtem solidarnościowym oraz ponad 100 letniej tradycji partii, wobec której wydarzenia lat 1980 – 2000 są krótkim epizodem.
Niepowodzeń PPS, wówczas w latach 1987 – 90, upatrywano w destrukcyjnych działaniach SB oraz braku sprzyjającego klimatu politycznego. Nie próbowano odpowiedzieć sobie na pytanie: dlaczego innym udało się wyjść na polityczną powierzchnię na początku lat 90., a PPS pozostała z tyłu.
Żaden z panelistów nie chciał mówić o przyczynach wewnętrznych niepowodzeń partii, braku elity organizatorów politycznych, braku koncepcji politycznej na lata 90., kiedy „Solidarność” dokonała zwrotu politycznego i zabrała się za budowanie neoliberalnej wersji rynku w ramach kapitalizmu. Nikt nie wspomniał, co stało się z tzw. Pasem Pużaka, który ówczesna PPS odzyskała od Skarbu Państwa.
Mimo ciekawej i dobrze przygotowanej części pierwszej – historycznej, mam niesmak wynikający z absolutnego braku obiektywizmu i samokrytycyzmu w części drugiej. Seminarium to wpisuje się niestety w politykę IPN, która w ramach swego programu głosi „jedyną i najprawdziwszą prawdę” o Polsce i latach do 1990 roku.
Andrzej Ziemski
W czerwcu, w warszawskim Klubie Księgarza na Rynku Starego Miasta miała miejsce promocja książki prof. Zdzisławy Janowskiej „Dobro wspólne a rzeczywistość polska. Patologia rządzenia”. Książka ta została napisana w oparciu o własne badania Uczonej, o dokumenty i obserwacje uczestniczące. Autorką jest uczoną i zarazem politykiem.
Stanisław Dubois to niewątpliwie lider młodzieży robotniczej w Drugiej Rzeczpospolitej, od początku swojej działalności zaangażowany w poprawę jej bytu. Przykładał ogromną wagę do wciągnięcia jej w orbitę wpływów PPS, do jej aktywności w życiu publicznym, łącząc walory edukacyjne z wypoczynkiem, łącząc młodzież pod jednym sztandarem.
Książka „Przegląd Socjalistyczny: Almanach 2004 – 2024” jest zbiorem wybranych artykułów, które ukazały się w okresie ostatnich 20 lat na łamach kwartalnika. Stanowią one niewielką, ale ważną cześć dorobku pisma. Jest to zbiór 60 artykułów: esejów, materiałów publicystycznych, felietonów napisanych przez 42 wybitnych autorów.
