Bitwa pod Lenino - bitwa na froncie wschodnim II wojny światowej - która otworzyła najkrótszą drogę do wyzwolenia Polski spod okupacji hitlerowskich Niemiec.
Bitwa pod Lenino – starcie zbrojne w dniach 12–13 października 1943 w pobliżu miasteczka Lenino nad rzeką Miereją nawschodniej  Białorusi (8 km od granicy z Rosją) stoczone w ramach operacji orszańskiej przez Armię Czerwoną (33 Armia Frontu Zachodniego i walcząca w jej składzie 1 Polska Dywizja Piechoty im. Tadeusza Kościuszki) a Wehrmachtem (337 Dywizja Piechoty, wspierana przez odwody XXXIX Korpusu Pancernego). Była chrztem bojowym polskich jednostek podległych armii Związku Radzieckiego oraz początkiem szlaku bojowego Wojska Polskiego.

Chciałbym Państwu zakłócić spokój jedną drobna sprawą. Otóż, mój młody partyjny kolega Łukasz Litewka podjął grzeczną krytykę sformułowania wygłoszonego przez p. Julię Wieniawę u p. Jakuba Wojewódzkiego, że "bieda to stan umysłu".

Polską dyskusję publicznej zdominowało projektowanie wojny. Można w niej odczytać trzy orientacje polityczne.
Podstawowa dotyczy kontynuowania zależności wojskowej od USA i opieranie naszego bezpieczeństwa na bezwarunkowych relacjach z Ameryką.

Ludzie racjonalnie myślący wiedzą, że 2 + 2 = 4. Ale absolwenci różnych nauk społecznych głoszą, że prawda jest subiektywna i każdy może mieć swoją. Więc w czasie kampanii wyborczej łatwo sprzedaje się zasada, że 2 + 2 = 5. Komentujący to uzasadnią, ludzie akceptują i popierają głoszących taką prawdę. Stąd wyniki wyborów w Polsce.

Polska jest w sytuacji rosnącego zadłużenia, którego koszt coraz silniej będzie ograniczał inne wydatki budżetu. Mamy mniej więcej sytuację roku 1976. Byłem już po studiach i dobrze pamiętam. Wtedy opór społeczny nie pozwolił na decyzje równoważące budżet. Władza polityczna była za słaba i weszliśmy w ogromny kryzys finansów państwa.

Wiele wskazuje na to, że prezydent Karol Nawrocki zawetuje lub skieruje do Trybunału Konstytucyjnego ustawę o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw. Projekt przewiduje m.in. przedłużenie mrożenia cen energii dla gospodarstw domowych na IV kwartał.

Tak, wiem – „papuga” to w środowisku pana prezydenta adwokat, a mówiąc jeszcze inaczej „najmimorda”. Ale przecież rzecznik rządu to w gruncie rzeczy także człowiek wynajęty. Usta rządu, a w obecnej rzeczywistości „usta Tuska” mówiąc wprost. Premier długo był do zatrudnienia takiego fachowca przekonywany, aż w końcu oznajmił, że jego wybrańcem jest pan Adam Szłapka. Onże ubrał się w garnitur, w krawat – a jakże – stanął tuż za premierem i …

Jeszcze nie opadł kurz po zaprzysiężeniu Prezydenta RP Karola Nawrockiego, zakończonym orędziem zwiastującym potencjalny klincz między głową państwa a rządem, a wciąż trwa burza zwana „rekonstrukcją rządu” – pełna podejrzeń o zakulisowe układy, kupczenie stanowiskami i polityczne kunktatorstwo, zarówno w łonie koalicji rządzącej, jak i poza nim. Tymczasem na horyzoncie pojawia się nowa afera – KPO.

Trzeba to powiedzieć jasno – po latach politycznych przepychanek, awantur z Komisją Europejską i mrożenia miliardów, rząd Donalda Tuska zrobił coś, co wcześniej wydawało się niemożliwe: odblokował pieniądze z Krajowego Planu Odbudowy. Sukces jest realny, bo bez tych środków Polska nie tylko zwalniałaby gospodarczo, ale też traciła szansę na skok cywilizacyjny w transformacji energetycznej i modernizacji infrastruktury.

Zdarzało się w historii, że prezydent w pierwszym orędziu wzywał do zgody. Że siadał w fotelu głowy państwa z intencją sklejenia rozbitego społeczeństwa, uspokojenia emocji, dania przykładu. Nie tym razem. Karol Nawrocki, świeżo zaprzysiężony, nie przyszedł z gałązką oliwną. Przyszedł z młotkiem. I od razu uderzył.

Imperator Trump na swoim polu golfowym w Szkocji przyjął Ursulę von der Leyen – reprezentantkę zjednoczonej Europy – drugiego mocarstwa gospodarczego świata w roli petentki, bezpośrednio po fiasku rozmów chińsko-unijnych w Pekinie.

Zbliża się godzina „W” – i po raz kolejny miasta w całej Polsce na chwilę zamilkną. Warszawa stanie. Syreny wyznaczą moment, w którym rytm codziennego życia ustąpi miejsca pamięci. I ta minuta – jakkolwiek ceremonialna – wciąż porusza. W tej ciszy jest coś prawdziwego: wspólnota, która trwa, choć na co dzień bywa rozbita.

Premier Donald Tusk ogłosił rekonstrukcję rządu. Zmieniło się kilka nazwisk, zmniejszono liczbę ministerstw, pożegnano niektórych ministrów, jak Izabela Leszczyna, Czesław Siekierski, czy Agnieszka Buczyńska. Pojawiły się nowe twarze — Waldemar Żurek i Stefan Krajewski. Powrócił Marcin Kierwiński. Ale czy zmieniła się opowieść? Raczej nie.

Z 22 lipca jest trochę jak z dawnym albumem rodzinnych zdjęć. Wciąż stoi na półce, choć nikt go już nie przegląda. Niektórzy mówią, że lepiej byłoby go spalić, inni – że dobrze by było kiedyś do niego wrócić. Tymczasem warto go po prostu raz jeszcze otworzyć. Uważnie. Bez sentymentu, ale i bez nienawiści.

W II RP wszystkie partie miały swoje bojówki. Obecnie bojówki ma Konfederacja i PIS. Są one używane do różnych celów: ataków na protestujące kobiety, fikcyjnej obrony kościołów, okolicznościowych manifestacji, czy jak teraz walki z imigrantami pod hasłem obrony granic.