Czesław Kulesza

W polskiej polityce coraz trudniej rozmawiać o przyszłości bez rozmowy o wojnie. Kolejne zakupy uzbrojenia, rosnące wydatki wojskowe i zapowiedzi nowych inwestycji zbrojeniowych stały się niemal codziennością. Politycy prześcigają się w zapewnieniach o odpowiedzialności za państwo, a wątpliwości dotyczące kierunku tej polityki bywają traktowane jak przejaw naiwności, braku patriotyzmu albo sprzyjania obcym interesom. Nie sposób ignorować zagrożeń, szczególnie po rosyjskiej agresji na Ukrainę. Państwo musi umieć bronić swojego terytorium i obywateli. Trudno jednak nie zauważyć, że rozmowa o bezpieczeństwie coraz częściej sprowadza się do liczby czołgów, samolotów i procentów PKB przeznaczanych na wojsko. Znacznie rzadziej pada pytanie, jakie państwo zamierzamy w ten sposób chronić i jak mają w nim żyć ludzie.

Filip Ratkowski

Polska lewica, w tym ruch anarchistyczny, na przełomie XX i XXI wieków przeżywa, jak się wydaje z zewnętrznego oglądu, pewien kryzys. Jeszcze w końcówce ubiegłego stulecia oglądaliśmy, wart wsparcia wszystkich środowisk lewicowych, antykolonializm a w krajach rozwiniętych ścieranie się ruchów socjalistycznych z kapitalizmem, wreszcie mieliśmy też, choć nader wątpliwą,  „ojczyznę” światowego proletariatu w postaci ZSRR. Po przemianach lat 80/90 obraz się zmienił tak bardzo, że teoria za nimi nie nadąża. Lewica lekkomyślnie porzuciła „marksizm” (powszechnie utożsamiany z jego wypaczoną wersją made in ZSRR) i samo nazwisko Marksa bywa traktowane jak brzydki wyraz, którym obrzuca się przeciwników politycznych.

Jan Woźniak

Wyniki pierwszej tury wyborów prezydenckich 18 maja br. wywołały w mediach i wśród publicystów niemal powszechne poruszenie. Mimo że pierwszą pozycję zajął Rafał Trzaskowski, prezydent Warszawy z Koalicji Obywatelskiej i Platformy (ponad 31 %), to poparcie Karola Nawrockiego „namaszczonego” przez Prawo i Sprawiedliwość (około 29,5 %) wiele mu nie ustępowało, nawet pomimo ciągnącej się za nim ostatnio afery mieszkaniowej. W rezultacie, kandydaci kojarzeni z obecną koalicją rządzącą i lewicą, nawet tą opozycyjną (a więc oprócz Trzaskowskiego – także Szymon Hołownia, Magdalena Biejat, Joanna Senyszyn  i Adrian Zandberg) zebrali łącznie ok. 46,5 % głosów poparcia, a ci jednoznacznie prawicowi, mniej lub bardziej związani z PiS-em oraz różnymi odłamami Konfederacji – wyraźnie ponad 50 %, przy wysokiej frekwencji 67,31% (wyższej nawet niż przy pierwszej turze wyborów prezydenckich w 2020 r.). Tym samym, wynik drugiej tury nie wydaje się w tym momencie oczywisty.

W dniu 25 kwietnia 2025 roku w Warszawie odbyło się uroczyste spotkanie kolegium redakcyjnego „Przeglądu Socjalistycznego” z autorami i czytelnikami pisma w związku z 20 rocznicą wydania pierwszego numeru nowej edycji pisma.
Trzeba przypomnieć, że pierwszy historyczny już numer „Przeglądu Socjalistycznego” ukazał się w listopadzie 1892 roku z okazji Kongresu Paryskiego, na którym kilkunastoosobowa grupa polskich socjalistów różnych orientacji powołała Związek Zagraniczny Polskich Socjalistów. W wyniku procesu historycznego przekształcił się on w Polską Partię Socjalistyczną działającą do dziś.
„Przegląd Socjalistyczny” ukazywał się w okresie przed I wojną światową jako pismo nielegalne, później również nieregularnie w okresie II Rzeczypospolitej. Po II wojnie światowej w latach 1945-1948 ukazywał się jako organ CKW PPS, wówczas 700-tysięcznej partii. W okresie późniejszym były kilkakrotne próby wznowienia pisma m.in. w latach 80., ale nie zakończyły się one powodzeniem.
Dopiero późną jesienią 2004 roku udało się wznowić pismo jako kwartalnik i zachować jego kształt przez ostatnie 20 lat. Pismo ukazuje się w nakładzie kilkuset egzemplarzy na papierze oraz w otwartej wersji jako plik PDF. działa też od 15 lat popularna strona Internetowa, którą odwiedziło już blisko 8 milionów osób.

Działacze organizacji młodzieżowej Polskiej Partii Socjalistycznej – Młodych Socjalistów PPS – z całej Polski zebrali się w sobotę 24 sierpnia 2024 r. w Warszawie, aby podsumować dotychczasowe działania oraz przedyskutować najważniejsze wyzwania ruchu robotniczego i młodzieży socjalistycznej na 2024 i 2025 rok. Obrady prowadził przewodniczący MS PPS – tow. Kacper Wężyk, a gościem specjalnym był wiceprzewodniczący Rady Naczelnej PPS, tow. Bogdan Chrzanowski, który przyglądał się przebiegowi zjazdu, brał udział w dyskusjach dzieląc się z młodymi działaczami cennymi spostrzeżeniami i radami na przyszłość, a także zachęcał do dalszych działań i pracy na rzecz idei socjalistycznej.

Jan Paweł Woźniak

W wyborach do Parlamentu Europejskiego 9 czerwca br. Koalicyjny Komitet Wyborczy Lewica (Nowa Lewica, Partia Razem, Polska Partia Socjalistyczna, Unia Pracy i inne ugrupowania) uzyskała swój najgorszy wynik wyborczy od wielu lat i jeden najgorszych z historii – na poziomie 6,30%, a tym samym zaledwie 3 mandaty europoselskie.
Trudno poważnie mówić o, ogłaszanym, nadzwyczajnym „sukcesie” wyborczym jednego z głównych przywódców Lewicy – Roberta Biedronia, który w Warszawie (gdzie z reguły zaznaczają się lewicujące trendy, nieco silniejsze niż w innych częściach Polski) zdobył ok. 5% wszystkich głosów, a cały lewicowy komitet – ponad 10%, podczas gdy raptem dwa miesiące wcześniej Magdalena Biejat – kandydująca na prezydenta Warszawy – zdobyła ich ponad 12,5%, uwzględniając nawet odmienność tych wyborów.

Co roku pierwszego maja świat pracy na całym świecie obchodzi Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy. Święto wprowadziła w 1889 roku II Międzynarodówka Socjalistyczna dla upamiętnienia walki amerykańskich robotników o ośmiogodzinny dzień pracy i respektowanie swoich praw.
Dziś stajemy w obliczu nowych wyzwań. Imperializm generuje konflikty służące militaryzmowi i zbrojeniom. Kwitnie sektor militarny, w którego interesie jest generowanie konfliktów.
Liberalny kapitalizm coraz częściej obciąża podatkami i daninami ludzi pracy, faworyzując, niewspółmiernie bogacące się elity finansowe. Nie ma na to zgody lewicy.

Co roku pierwszego maja ludzie pracy na całym świecie obchodzą Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy. Święto to wprowadziła w 1889 roku II Międzynarodówka Socjalistyczna dla upamiętnienia krwawej tragedii w Chicago w Stanach Zjednoczonych.
Demonstracje i strajki w Chicago w 1886 roku i później, były spowodowane fatalnymi warunkami pracy, niskimi płacami i dwunastogodzinnym dniem roboczym. Robotnicy dążyli do wprowadzenia ośmiogodzinnego dnia pracy.
Polska Partia Socjalistyczna od 130 lat aktywnie uczestniczy w walce o prawa pracownicze i godne życie ludzi pracy. Cieszymy się naszym świętem. Wiele osiągnęliśmy. Z inicjatywy premiera Moraczewskiego mamy nowoczesny kodeks pracy, a osiem godzin roboczych jest normą.